`Ze kwam naast me staan en ze zei
Wat vind ik van dit schilderij?
Ik keek haar aan, dit was verdacht
Deze vraag had ik nooit verwacht.
Wat is kunst?
Die blik in haar ogen dat is kunst.`
Ik denk er niet vaak over wat er kunst genoemd mag worden en wat niet. Meestal als ik een kunstwerk bekijk, denk ik alleen `dat vind ik mooi` of `dat vind ik vreselijk`. Ik vraag me eigenlijk nooit af of ik het wel kunst vind. Idereen heeft zijn eigen mening over kunst. Sommige mensen vinden de ene kunst mooi en de andere mensen weer de andere kunst. Iemand zegt dat kunst is iets dat door de mensen gamaakt moet zijn. Ik denk het niet zo. Wat is er met natuur? De zee is kunst. De zonsondergang is kunst. De schoonheid van sneeuw. De manier van levan is ook kunst. De liefde. De kus. De bekijk...

Er was eens, ver weg en lang geleden een koninkrijk. Allemaal woonden er gellukig en allemaal hielden van hun koning. Maar toen een machtige tovenaar, die koninkrijk wilde vernietigen, goot een magische drankje in de water dat alle bewoners dronken. Als iemand dat water dronk, zou hij meteen gek geworden. De volgende morgen hebben allemaal gek geworden met uitzondering van de koning en zijn familie omdat hij zijn eigen water had. Wanneer koning wat er gebeurt heeft gezien, heeft hij een orde proberen te maken. Maar niemand luisterde hem. De bewoners dachten dat hij niet normaal is. Ze vroegen de koning om de kroon afstaan. Teleurgestelde koning wilde het doen maar de koningin zei: ` Laten we ook dat water drinken, dan we zullen zoals ze worden.` En ze dat deden. Koning en koningin hebben de water gedronken en ze meteen begonnen nonsens te spreken. Wanneer de bewoners de wijsheid van koning hoorden, besloten ze dat hij hun koning tot einde op zijn leven kon zijn. Zo allemaal woonden gelukkig hoewel ze zich anders dan de bewoners van burelanden gedragen.

Een van de charmes van Belgrado is dat elke dag heb je een reizend theater of circus, kleurrijke situaties op elke bus. Bus 56 is een podium waarop ik sta soms met meer soms met minder passie en spul met andere burgers. Als Sava en Dunav zo ons leven verhalen, problemen en vreugden mengden elke dag. Er wordt gezegd dat je nooit bussen en mannen moeten jagen, zo meestal mis ik een gele cadeau van het Japanse wolk waarin sombere werknemers reizen in een werkedag. Laten kom andere volledig met gepensioneerden die ergens haasten. Vraag God waar, maar haasten ze ook. Maar minder somber. Ik geef toe, het rijden met deze bus is meer interessant. Belgrado heeft geen metro maar dat kan me niet schelen.

Mijn favorite boek is De vliegeraar van Khaled Hosseini. Het boek De vliegeraar neemt je mee naar de wereld in Afghanistan, waar een hechte vriedschap ontstaat uit twee jongetjes met verschillende afkomst. Amir is een Pahstun, terwijl Hasan, een jongen met een hazenlip, een Hazara is. Het is voor Amir dan ook vanzelfsprekend dat ze bevriend zijn, maar dat Hasan zijn ontbijt, zijn kleding en zijn veiligheid verzorgt. Het is meteen duidelijk dat deze ongelijke vriendschap uiteindelijk op scherp zal komen te staan.
Wat een verschrikkelijk, tragisch en mooi roman van Hosseini. Hij laat je zien hoe Afghanistan voor de oorlog is geweest. Je komt steeds meer over de cultuur te weten. De stad wordt mooi beschrevan. Dit verhaal zorgt ervoor dat je wordt meegesleept in de drama en ellende die de mensen nog elke dag moeten maken. Hosseini beschrijft op een realistische manier verschrikkelijke dingen die Amir ziet in Kabul. Een verhaal dat je meesleept en waarbij je tot het laatste moment blijft hopen op een goed eind.Ondanks de soms wat knullig dik opgelegde symboliek is De vliegeraar van Kabul een verbijsterend mooi boek. Het is een ontroerend, ongekunsteld en prachtig mooi boek dat je in een adem uitlezen. De vliegeraar van Kabul is een boek dat een plaatsje in de kast verdient.