Een van de charmes van Belgrado is dat elke dag heb je een reizend theater of circus, kleurrijke situaties op elke bus. Bus 56 is een podium waarop ik sta soms met meer soms met minder passie en spul met andere burgers. Als Sava en Dunav zo ons leven verhalen, problemen en vreugden mengden elke dag. Er wordt gezegd dat je nooit bussen en mannen moeten jagen, zo meestal mis ik een gele cadeau van het Japanse wolk waarin sombere werknemers reizen in een werkedag. Laten kom andere volledig met gepensioneerden die ergens haasten. Vraag God waar, maar haasten ze ook. Maar minder somber. Ik geef toe, het rijden met deze bus is meer interessant. Belgrado heeft geen metro maar dat kan me niet schelen.